Hoi,
Die 'viertaktpruttel' blijft in IN IEDER GEVAL zitten want juist vanwege deze motor wilde ik een ultralight bouwen. De tweecilinder moet te zien zijn en niet weggemoffeld onder een kap.
Dus geen discussie mogelijk over electro. Andere modellen van mij (zie tweemotorige Canadair CL 415) wel met heel veel plezier electro. Dus......
Zoals beloofd de voortgang.
Onderstaande foto laat een buigapparaat zien waarmee ik de 4, 6mm vleugelpennen in één keer 2 tot 3 graden kon buigen. Hier een fluitje van een cent, thuis een onmetelijk gepruts met bankschroef en hamer.
Met de pennen in de romp en vleugel vind ik dat de V-stelling redelijk is. Ik wilde hem niet te groot hebben omdat ik aillerons in de vleugels heb en deze ook zeker wil gebruiken. Uiteraard zal er straks geen kier meer te zien zijn tussen romp en vleugel.
Ziet er al aardig uit, vind ik.
Tijdens het passen van de vleugels sneuvelde er een rip. Deze wordt meteen vervangen door een stevigere, van harder balsa.
Terwijl ik aan het passen en meten was met de neuspoot, was de leraar met wie ik samenwerk in zijn lokalen, een zitting voor de piloot aan het maken van 2 mm aluminium met heel veel gaten van 10 mm.. Ik ben er erg blij mee want het geeft weer meer 'jus' aan het model. Nog wat kussens op de zitting en voor de rug, en de piloot, die ik binnenkort ga bestellen bij The Pilot People, kan er in. In Frankrijk heb ik inderdaad een piloot op enkel een kussentje in zijn ultralight zien zitten.
Inmiddels heb ik een iets kleinere neuspoot weten te bemachtigen. De eerste resultaten mbt. de hoogte en passing zijn veel belovend. Ik denk dat het wel goed komt. Ook mijn scepcis mbt. de stevigheid is helemaal verdwenen. Zoals het model nu aan voelt, geven alle verbindingen een goed gevoel over de stabiliteit en zou het volgens mij een hardere landing moeten kunnen overleven. We gaan het zeker zien .........komend voorjaar.
Volgende keer meer plaatjes.
Groetjes, Erik
