Arno,
Het schuim is styrofoam, FINA X van de multimate, dichtheid 32kg/m3.
Voor de antenne snijd ik met een scalpel zig-zag patroon in de kern, waarna ik de 0,3 (0,4?) koperdraad er met een plat schroevendraaiertje in duw. Je hoeft dus maar heel weinig te plamuren. Het plamuren heb ik gedaan met lichtgewicht polyesterplamuur (Prestolith easy, art. nr. 160107-1 bij R&G) Ik gebruikte dit voor het eerst en het was geen succes. De pot life is maar een paar minuten, dan wordt het te dik en wordt het een steeds grotere bende als je blijft strijken. Volgende keer kleinere beetje aanmaken of toch maar weer gewoon epoxyµballoons&thixotropeermiddel.
Jeroen,
Op de 3 na laatste foto zie je dat ik de het schuim op de deelnaad een beetje heb uitgekamerd. Deze ruimte heb ik opgevuld met een dik mengsel van epoxy+microballoons+thixo+katoenvlokken. Het idee is dat dit een massieve, harde verbinder vormt tussen de carbon rovings, en tevens een harde basis geeft om de M3 boutjes in te laten dragen. De toelaatbare spanning van epoxyµballoons is niet zo hoog, maar de doorsnede is wel behoorlijk dus ik denk dat het wel goed gaat. Het strookje kevlar over de deelnaad (orthogonaal) is een extra versterking.
Sommige F3K vleugels worden zo aan elkaar gezet, het kàn dus wel degelijk sterk zijn.
__________________
Een zwever heeft dus géén motor. Nee, ook geen kleintje.
| 
