Liefde op het eerste gezicht. Het bestaat. Wie kent het niet, het gevoel wanneer je haar voor het eerst ziet. De wereld stopt met waar hij mee bezig was, je gezichtsveld wordt een tunnel waarin nog slechts die ene zichtbaar is, en ook dat beeld vertroebelt na korte tijd door het wegdromen. Dromen naar haar, naar de bezigheden die je met haar zou willen bezigen, naar de hoogtepunten die jullie zullen bereiken. En dan is daar die werkelijkheid weer, de koude douche, het bittere bestaan waarin zij nog niet is binnengedrongen.
En daar is dan de vrouw, die altijd weer goede argumenten (vaak dezelfde, maar als je in een zeldzame rationele bui nadenkt zijn ze goed) heeft om die bevlieging uit je hoofd te praten. Vaak blijkt het achteraf dan inderdaad een bevlieging te zijn. Maar soms, heel soms, blijft ze toch spoken in je hoofd. Op allerlei onverwachte en ongewenste momenten popt ze zomaar je gedachten binnen, je afleidend van de dagelijkse zaken. De vrouw heeft er geen idee van. Ze begrijpt die liefde niet, ziet niet hoe mooi ze is, ondanks alle stof, rimpels en kleine kreupelheden. Maar jij ziet wel de schoonheid die onder die uiterlijke afbraak verborgen zit. De vrouw ziet alleen jou, afwezig en zonder aandacht voor haar. Als ze nu gewoon eens ja zou zeggen, dan zou je haar een dikke zoen op de mond geven, en op diverse andere plekken waar anderen helemaal niets mee te maken hebben......
__________________
Groeten, Raymond
*** Gravity sucks ***
| 
