Ik weet er ook weer eens een...
Martin Kitten, ook wel bekend als de
K.III.
Nadat in Groot-Britannië de behoefte was ontstaan aan een lichtgewicht jager die geschikt zouden moeten zijn om hoogvliegende Zeppelins te onderscheppen voordat ze de Britse kust konden bereiken, werden twee prototypes gebouwd: de
P.V.7 (
Grain Kitten) en
P.V.8 (
Eastchurch Kitten). Beide prototypes werden echter afgewezen, ook omdat inmiddels de dreiging door Zeppelins was verdwenen. De
P.V.8 werd daarna naar de VS verscheept voor evaluatie door de US Army.
Eén van de evaluators was een zekere James V. Martin die prompt met een eigen ontwerp op de proppen kwam, zelf als
K.III aangeduid maar beter bekend als de
Martin Kitten. Dit was in contrast met de structureel conventionele Britse Kittens een vooruitstrevend licht geconstrueerd ontwerp met o.a. een echte noviteit: een gedeeltelijk intrekbaar landingsgestel. Het was pas na het einde van WO1 dat de
Martin Kitten klaar was om getest te worden, zover kwam het echter niet want de US Army verklaarde direct het toestel ongeschikt om mee te vliegen wegens de te lichte constructie. Martin weigerde om het toestel aan te passen en dus te verzwaren, en daarmee was de kous af. Sommige bronnen beweren dat de Kitten niet luchtwaardig was en dus nooit heeft gevlogen, maar of dat ook het geval is geweest?
Opmerkelijk genoeg is het toestel bewaard gebleven, en hangt nu ten toon gesteld in de
Paul E. Garber Facility van het
National Air and Space Museum in Suitland, Maryland.
Groeten,
Marco
