Modelbouw en verhuizen

Verhuizen heeft als voordeel dat alles door je handen gaat. Bij vrijwel elk voorwerp de beslissing makend: "Mee of niet mee?"

Nu ben ik van nature niet zo'n gevoelsmens. Er zijn niet zoveel voorwerpen waarmee ik een 'emotionele band' heb. Toch zag ik op tegen het opruimen en sorteren van de spullen in de schuur. Het is 16 jaar mijn 'hobbyhok' geweest. Menig modelschip is daar gemaakt. Kleintjes, zoals een 1:72 Schnellboot van amper 100 gram, maar ook grote schepen, zoals de Parat of de Happy Hunter. 10 of 12 kilo zwaar en met tal van functies er in gebouwd. Dus u begrijpt dat ik tijdens het opruimen van de schuur zeer veel voorwerpen tegenkwam die me meteen aan een bepaald model herinnerden. En ja, dan wordt een mens toch wel melancholiek.

Zo kwam ik een stukje mast van de Happy Hunter tegen. Een stukje wat ik er tijdens de bouw af had gestoten en vervolgens met geen mogelijkheid terug kon vinden. Een model met herinneringen... Tijdens de bouw van de Happy Hunter werd ik overvallen door een uiterst agressieve vorm van Legionella. Huisarts, meteen richting ziekenhuis, ik werd volgepropt met antibiotica en kon, na het lezen van de complete collectie boeken van Douglas Reeman, weer naar huis. Aansterken! Hmmm... Na een week lang op bed gelegen te hebben ben ik, héél voorzichtig weer met modelbouw begonnen. Zo slap als een vaatdoek, en elke vijf minuten al zwetend in een luie stoel uitrusten. Die Happy Hunter dus. Een model wat onlosmakelijk verbonden zal blijven met Legionella.

Wat vond ik nog meer? Een doos van een stoomketel. Ooit in het model van de "Otto Lauffer" gebouwd, een Duits stoombarkas uit 1924. Een prachtig stukje techniek, zo'n stoomketel met een tweecylinder stoommachine. Je ziét, hoort en ruikt alles. En als je niet oppast voél je ook, en hoe! Ik was bezig de stoommachine te testen. Lekker in de tuin, prachtig weer op mijn 47e verjaardag. Stoomketel met water gevuld, gas in het reservoir en stoken maar! Na vijf minuten begint het zaakje te sissen en draai ik de stoomkraan open: de machine gaat prachtig lopen. Toen plotseling: een klap, stoomwolk, vlammen... Ik maak een driedubbele salto met schroef en flikflak achterover. De vlammen worden gedoofd door de gaskraan dicht te draaien en de stoom was ook snel op. Wat was er gebeurd? Het waterpeilglas van de ketel was geklapt! Produktiefoutje... Door die explosie (stoom neemt 600 x het volume van water in!!) was de gasleiding losgerukt zodat het gas ongelimiteerd kon gaan stromen met als gevolg een beste steekvlam. Een stevige borrel later kon ik ongeschonden alsnog mijn verjaardag vieren, zonder dat mijn haargrens drastisch naar boven was opgeschoven...

Twee mini-electromotortjes op een klein stukje plastic plaat. Gekocht voor één euro op een beurs op Urk, en ze hebben een paar jaar een modelletje van een Schnellboot voorgestuwd. Een statisch plastic modelletje, maar door mij radiografisch bestuurd gemaakt. Gelachen met dat dingetje!
Op een Koninginnedag mocht Vaargroep Flevoland een demonstratie scheepsmodelbouw geven in Biddinghuizen. Maar het was rotweer die dag. De feesttent was opgezet op het grasveld en in de nabijheid een aantal opblaasbare waterattracties voor de kinderen. Laat nou één van die attracties lek raken... Een enorme plens water verspreidde zich door de feesttent, zich een weg banend via de ingesleten paden. Mensen zochten in allerijl een droge plek om te zitten of te staan. En in die plotseling ontstane riviertjes konden mijn Schnellbootje en de Smit Rotterdam (ook zo'n Ienimini-modelletje) van zoon Kor prima varen! Mensen zetten grote ogen op toen ze plotseling een grijs scheepje dapper tegen de stroom in zagen varen, gevolgd door een geel-blauw slepertje... We hebben die dag een prachtig visitekaartje afgegeven.

Nou ja, om het Forum niet failliet te laten gaan omdat ze bandbreedte te kort zouden komen, zal ik de andere herinneringen maar laten voor wat ze zijn. Ik volsta met de constatering dat het opruimen van de schuur significant langer duurde dan ik verwacht had.

Hoezo geen gevoeldsmens?