Project Farman 400

[stunthenk]

Waar dit schuim wel geschikt voor blijkt te zijn, is het maken van wielen! Ik heb als experiment met de cirkelsnijder rondjes uit het schuim gesneden. Dat ging verrassend goed, het mesje sneed vlot door het materiaal, zonder te haken. Ik had vooraf op de plek waar de middenpunt zou komen een stukje plakband gedaan, voor de stevigheid. Wellicht is dat niet eens nodig. Daarna heb ik de plakjes 2 bij 2 op elkaar geplakt met witte houtlijm. Later op de dag heb ik bij één wieltje een 1 mm gaatje door het midden geboord, en daar een 1 mm uitwendig / 0,5 mm inwendig alu buisje in gelijmd, weer met witte houtlijm. Dat buisje had ik aan één kant een centimeter uit laten steken om het wieltje in de verticale boorstander in vorm te kunnen schuren. Nu wil mijn boor geen 1 mm diameter vasthouden, dus daarom heb ik een een stukje 1 mm inwendig / 2 mm uitwendig buis overheen gelijmd. (Deze stukjes buis waren over van het maken van de wielen voor de FK 43; als je geluk hebt hoef je niets te verspillen!)
Het bleek toen een fluitje van een cent om het schuimschijfje met een stukje sleets korrel 250 schuurpapier in vorm te krijgen; nog even na polijsten met een stukje korrel 1000 watervast maakte het wieltje af. Daarna was het nog een kwestie van lijmresten uit het buisje boren en het overhangende stukje buis af te snijden.

Na het weekeinde kwam ik pas toe aan het tweede wieltje. Dat bleek ongelukkig, want de witte houtlijm die in de gaatjes in het midden was gekomen, was nu volledig uitgehard en dus veel harder dan het schuim! Boren lukte daarom niet, het boortje gleed uit op de lijm en kwam in het schuim terecht. Dus heb ik nog maar twee schijfjes uitgesneden.

Deze natuurlijk ook weer op elkaar gelijmd, maar dit keer het alu asje er veel sneller ingelijmd.

 

[stunthenk]

De Farman nr 2 vordert gestaag. Ik had gehoopt vandaag de rode bies te kunnen spuiten, maar het blauw (Humbrol 14 French Blue) pikt nog een beetje dus kan ik pas morgen afplakken en verder. Denk nu niet dat ie zaterdag klaar zal zijn.... De vleugel en staartvlakken liggen vastgespeld op de bouwtafel maar die hoeven alleen een laagje zilver en niet afgeplakt te worden.

 

[stunthenk]

De tweede F400 kreeg helaas de nodige vertraging, waardoor het model niet op tijd af kwam om mee te kunnen naar Engeland. Ten eerste bleef de Humbrol verf plakkerig, dus daar is iets mis gegaan. Ten tweede kwam er verf mee bij het weghalen van het plakband. Geen gezicht en ook niet makkelijk bij te werken. Een ander probleem was dat het nieuwe tissue waarvan ik zulke hoge verwachtingen koesterde zich weliswaar mooi liet opbrengen, maar bij het loshalen van plakband kwamen er haartjes van het tissue mee naar boven. Ook geen gezicht!

Dus mocht de oude F 400 mee om de honneurs waar te nemen. Gelukkig was er in Engeland voldoende tijd om met Peanuts te trimmen. Om langer te kunnen vliegen heb ik de prop wat ingekort - dit zorgde ook voor een betere grondstart. Hierdoor kon ik met een iets lichter motor vliegen (2,2 mm breed in plaats van 2,4) dankzij Roels rubbersnijder. Uiteindelijk resultaat was 41 seconden, dat is dus inclusief 10 seconden bonus voor een grondstart. Nog lang niet genoeg, maar al beter. Grootste probleem is dat het model op bijna twee meter hoogte al geen puf meer heeft, en dus min of meer neerstort. Ik moet dus nog een prop - motor combinatie vinden waarmee het model niet te hard klimt (nu vloog de F 400 een paar keer tussen de dakstijlen door, gelukkig niet er tegenaan!) maar ook nog mooi kan landen.
Afijn, weer thuis ben ik maar weer door gegaan met het nieuwe rompje. Dit keer heb ik weer mijn oude bekende Comet tissue gebruikt.

Het oude tissue heb ik verwijderd maar de raampjes en het tissue op de neusbovenkant laten zitten.

 

[stunthenk]

Het oude, vertrouwde (en soms vervloekte) Comet bouwdoostissue blijkt het voor de romp toch beter te doen dan het nieuwe Amerikaanse spul. Althans, de tweede keer bleef de verf braaf zitten en raakte er niks los met het weghalen van het plakband. De vleugel en staart zijn dus wel met het nieuwe tissue bekleed, en gespoten met Tamiya Lacquer gloss aluminium. Dat is duidelijk robuuster dan de 'gewone' Tamiya zilververf. Alleen maakt het de spanlak ook weer week, zodat je de delen eigenlijk moet opspannen zodra de verf stofdroog is. Nu moet ik de rechter vleugelhelft eerst stomen voordat we zondag aan een luchtdoop gaan beginnen. Maar voor nu: Zoek de verschillen!

 

[stunthenk]

Hoe zit dat nou met die vermaledijde Pinda's? Hoe kun je zorgen dat ze goed (en lang!) vliegen? Eén antwoord is duidelijk, ze moeten LICHT zijn! Maar verder? Hoeveel rubber is ideaal, en hoe zit het met de prop? En hoe krijg je de juiste verhouding in de vlucht tussen stijgen, kruisvlucht en daling?
Ik dacht altijd dat een zo groot mogelijke prop beter was. Per slot van rekening staan er altijd tamelijk grote props op tekeningen, zijn onderstelpoten vaak verlengd om een grotere prop te kunnen hebben en is er de regeling dat er voor grondstarts 10 seconden extra wordt gegeven (dus met een grotere prop kun je niet grondstarten maar dat verschil haal je makkelijk in, is de aanname). Maar, mijn eerste Peanut, de hierboven beschreven Farman 400, ging beter vliegen naarmate in de prop kleiner maakte. Dat deed ik omdat de prop tijdens de grondstart nog de grond raakte, met een onregelmatig startpatroon tot gevolg. Maar niet alleen de grondstart werd beter, ook het vluchtbeeld en de vluchtduur! De tweede F400 heb ik langere onderstelpoten gegeven zodat er een grotere prop op kon, maar dat heeft tot nu toe geen verbetering gegeven.
Natuurlijk is de zwaarte van de motor van groot belang, en dat betekent zowel de lengte van de motor als de dikte. Want een langere motor kun je meer toeren opwinden, die dan ook nog eens 'zachter' dus met minder torsie worden afgegeven. Een dikkere motor geeft meer torsie en vermogen. Er zit echter een grens aan de lengte van de motor; te lang en de motor vertoont na het opwinden allerlei nare knopen waardoor hij niet mooi afloopt, en het zwaartepunt van het model tijdens de vlucht wijzigt. De kracht van een dikkere motor zou in principe opgevangen worden door een grotere prop maar een grotere prop met een dikke motor heeft weer als probleem dat de stijgvlucht te sterk wordt zodat het model of gaat stoeien met de lampen en andere obstakels aan de zolder van de hal (geen fijn schouwspel en is nadelig voor de vluchtduur) en/of in de vlucht zonder aandrijving komt te zitten en van een meter of twee opeens 'landt'. Met beide fenomenen heb ik met de F400 regelmatig kennis mogen maken.
Inmiddels heb ik gezien dat het zwaartepunt een grote rol speelt. Als het model te snel stijgt en in de vlucht opeens geen aandrijving meer heeft, moet er lood in de neus. Dat heeft als gevolg dat het model minder hoog klimt, en dus lager zit als de motor afgelopen raakt.
Om een antwoord op de andere vragen te krijgen heb ik aan de ene kant een aantal meters standaard 3,2 x 1 mm rubber in smallere stroken laten snijden (hiervoor heb je iemand met een rubbersnijder nodig want die dingen is niet meer aan te komen behalve uit de boedel van een verleden collega) en ik ga wisselen van prop tussen modellen. Omdat ik geen manier weet om en prop over te zetten van het ene model op het andere (dus van de ene propas op de andere) heb ik daarom een aantal reserve propasjes gebogen. Dan is het eenvoudig een kwestie van het haaks omgebogen eindje van de propas af te knippen, de prop met lagertjes er af te laten glijden en een nieuw propasje in het neusblokje te steken met een andere prop er op. En dan natuurlijk het uiteinde haaks ombuigen en je bent klaar.

Rechts de oude, links de nieuwe.