PLA is nu de grootste bioplastic ter wereld, en de vraag in hoeverre het biologisch afbreekbaar is komt typisch ook op bij dit materiaal. De meeste kwaliteiten PLA zijn biologisch afbreekbaar, dat wil zeggen: ze vallen uiteen tot melkzuur, een natuurlijke en niet-giftige stof, in industriële compostinstallaties. Deze werken bij 60 graden en onder gecontroleerde omstandigheden; binnen 2 weken is je PLA verdwenen. Maar in je composthoop in de tuin, waar de temperatuur niet boven de 40 graden uit komt, blijft het meeste PLA (behalve de laagste kwaliteit) intact. Sommige vertegenwoordigers van de industrie op de conferentie zeiden dat ze de woorden biologisch afbreekbaar liever helemaal niet gebruikten, omdat het zo’n vaag begrip is. Wij weten zelfs nog minder over het gedrag van PLA als het in de zee terecht komt als zwerfvuil. Maar onder industriële omstandigheden breekt PLA mooi af. Daarom moeten we ervoor zorgen dat zoveel mogelijk PLA terecht komt in de GFT-bak. En daarom concludeerde Harald Kaeb van
Narocon: verantwoorde gebruikers van bioplastics moeten niet alleen overstappen van fossiele naar groene grondstoffen; ze moeten ook hun bedrijfsmodellen aanpassen.[/url]
Al met al dus nog steeds een behoorlijk probleem waar we nog niet uit zijn.